keyvisual



De Spelen
> Zomerspelen
1896 Athene
1900 Parijs
1904 St. Louis
1906 Athene
1908 Londen
1912 Stockholm
1916 Berlijn
1920 Antwerpen
1924 Parijs
1928 Amsterdam
1932 Los Angeles
1936 Berlijn
1940 Helsinki
1944 Londen
1948 Londen
Atletiek
Boksen
Gewichtheffen
Gymnastiek
Hockey
Kanovaren
Paardensport
Roeien
Schermen
Schieten
Voetbal
Waterpolo
Wielrennen
Worstelen
Zeilen
Zwemmen
1952 Helsinki
1956 Melbourne
1960 Rome
1964 Tokio
1968 Mexico-Stad
1972 München
1976 Montreal
1980 Moskou
1984 Los Angeles
1988 Seoel
1992 Barcelona
1996 Atlanta
2000 Sydney
2004 Athene
2008 Beijing
2012 Londen
2016 Rio de Janeiro
> Winterspelen
> Sporters
> Sportsters
> Sporttakken
> Sporen
Onze andere websites
Contactformulier
Veiling

1948 Boksen

   

Nederlandse deelnemers

   

Bronnen

  Appie Corman - Moos Linneman - Hennie Quentemeijer - Jan Remie - Jan Schubart - Frits Wijngaard  

 

Appie Corman

         

Bronnen

Naam: Corman
Voornamen: Hermanus Antonius Henrich
Geboren: 30-11-1925, Groningen
Overleden: 24-4-2006, Groningen
Sport: Boksen
Olympische Spelen: 1948

 

Sports-reference

 

Moos Linneman

         

Bronnen

Naam: Linneman
Voornamen: Nicolaas
Geboren: 11-6-1931, Amsterdam
Sport: Boksen
Olympische Spelen: 1948, 1952
 Sports-reference
►Foto: Planta-album 1952

 

Over ... Moos Linneman

 

 

 

 

 

 

 

Hennie Quentemeijer

         

Bronnen

Naam: Quentemeijer
Voornamen: Heinrich
Geboren: 1-1-1920, Rheine
Overleden: 22-4-1974, Sydney (Australie)
Sport: Boksen
Olympische Spelen: 1948
 Sports-reference

 

Jan Remie

         

Bronnen

Naam: Remie
Voornamen: Johannes Cornelis
Geboren: 2-3-1924, Princenhage
Overleden: 26-6-1950, Rotterdam
Sport: Boksen
Olympische Spelen: 1948

 Sports-reference 

Over ... Jan Remie

Als de statistieken kloppen zijn er wereldwijd al meer dan 600 boksers overleden aan de gevolgen van klappen, opgelopen in de ring. Drie Nederlanders horen daarbij, alle drie uit een ver verleden. Dirk Romme sneuvelde in 1922 in Scheveningen, negen jaar later trof Giel de Brons dat lot in Rotterdam. Jan Remie, een volksjongen uit Breda, was in 1950 in het voetbalstadion van Sparta de laatste Nederlandse dode na een bokspartij.

Nog geen twee jaar prof was Remie toen hij op 26-jarige leeftijd overleed. Als profbokser wilde Remie afrekenen met de frustratie die hij had overgehouden aan de Olympische Spelen van 1948 in Londen. Daar was het snel gebeurd met de lichtgewicht, na de eerste partij al.

De olympische boksring bevond zich in de Empire Pool op een plateau boven het zwembad, omringd door het water. Het bleek een probate barrière om heethoofden te weren die het voorzien hadden op juryleden en scheidsrechters. Hun beslissingen lokten bij vrijwel elke partij kritiek uit. Zo omstreden was de arbitrage, dat van de tachtig scheidsrechters en juryleden er liefst 62 tijdens de Spelen al uit hun functie werden ontheven.

Ook Jan Remie voelde zich bekocht. ‘I think I was Lucky. The Dutchman was strong as a lion’, bekende de Britse lichtgewicht Ron Cooper, kort nadat hij de zege op punten toegekend had gekregen hoewel Remie toch zichtbaar de beste bokser was geweest. Het Nederlandse protest tegen de uitslag leverde niets op, de puntenbriefjes van de juryleden bleken zoekgeraakt.

Dan maar profbokser, besloot Jan Remie, die daarnaast als huisbediende en klusjesman in dienst was bij de Bredase wegenbouwersfamilie Rasenberg. Vier gewonnen partijen, drie verloren (waarvan twee op knockout), stonden er op zijn lijstje toen de Brabander op zondagmiddag 25 juni 1950 op Spangen de ring inging om de Nederlandse titel lichtgewicht. Titelverdediger was Jan Nicolaas uit het Zuid-Hollandse Rijswijk, die vanaf 1942 aan het bewind was en pas in 1951 zou worden onttroond. De partij, gepland voor twaalf ronden van drie minuten, kreeg een abrupt einde in de zevende ronde. Remie ging knockout na een ‘boterzachte klap’, zoals zijn neef Frans van Duuren dat later noemde. Hij werd bewusteloos weggedragen en naar het Westerziekenhuis in Rotterdam vervoerd. Remie raakte in coma en overleed de volgende dag.

In het dagblad BN/De Stem bleek in 2005 de verontwaardiging bij Frans van Duuren over de gang zaken destijds in Rotterdam nog altijd niet geluwd. ‘Jan Remie werd het stadion uitgedragen als Jesus op het kruis. Met zijn hoofd naar achteren. Niet op een brancard. Dat is zijn dood geworden, niet die klap. Het is gewoon een fataal ogenblik geweest. Want die laatste klap van Nicolaas was boterzacht. Daar lag het dus niet aan. Jan was mijn afgod. Zo'n fijne, bijzondere man’, aldus Van Duuren.

In de media werd in die dagen nog uiterst terughoudend over een dergelijk drama bericht. F.G. Bouwens, dé boksspecialist van Nederland toen, was er bij namens het weekblad Sportief. Zijn verslag over de hoofdpartij met Luc van Dam, die gewoon doorging, smeerde hij uit over twee pagina’s. Geen woord over het drama van Jan Remie. Pas een week later stipte H.A. (Albert) Meerum Terwogt, een gezaghebbend sportjournalist, het fatale boksduel even aan in de wekelijkse kroniek die hij onder de naam Tartuffe in Sportief schreef. Daarin signaleerde de schrijver dat Jan Remie niet helemaal fit zou zijn geweest. Veel wijzer worden we niet van die paar regels: ‘Het ontstellende bericht van dat ongeluk in de boksring te Rotterdam. Een ongelukkige klap, op een ongelukkige plaats, een niet volkomen fitte tegenstander. Ik heb de bokser, wiens naam ik wel weet, niet gekend.’

In Breda kenden ze hem wel degelijk. De begrafenis trok veel belangstelling. Aan het graf sprak Piet Gerdingh, zijn trainer en manager, met gebroken stem. ,,Jan, je was drie jaar achtereen kampioen en ook mijn smeken heeft je niet weerhouden om naar de beroepssport over te gaan. Financieel had je het niet nodig, maar je eerzucht won het.”
Zes weken later moest Piet Gerdingh een knock-out incasseren. Een speciaal ingestelde commissie van de boksbond uitte in een rapport ernstige beschuldigingen aan het adres van Gerdingh. Hij werd ,,zonder aarzeling” aansprakelijk gesteld voor de dood van zijn pupil.

Gerdingh werd verweten dat hij de ‘slechte gezondheidstoestand van Remie volkomen had genegeerd. Uit de sectie was namelijk gebleken dat Remie nooit hersteld was van een ernstige hoofdblessure, op 31 januari opgelopen bij een gevecht met Abdelkader Ben Miloud in Parijs. Hij moest daarna eerst ter observatie in het ziekenhuis in Breda worden opgenomen. Vervolgens bleven de naweeën zich manifesteren in het trekken met zijn rechterbeen, verminderd zicht in de ogen, hoofdpijn en rugpijn boven het stuitbeen. Wekenlang trainde hij helemaal niet, later was hij lang niet altijd fit genoeg om voluit te trainen. Het bleek ook geen beletsel om Remie op 9 mei de ring in te laten gaan voor een duel met Brahim Young in Amsterdam.

Behalve Gerdingh was ook ringarts J. Thoonen op de hoogte van de situatie van Remie. Desondanks keurde Thoonen hem twee keer goed, op 8 mei en op 25 juni. Thoonen verklaarde tegenover de commissie dat zowel Remie als Gerdingh tegenover hem had ontkend dat de bokser in het ziekenhuis had gelegen. De boksbond sloot het onderzoek met de conclusie dat de dood aan een ‘reeks van aaneengesloten oorzaken’ moest worden toegeschreven.

Henk Mees

_________________

Bronnen: Olympisch Logboek 1948 (Klaas Peereboom), Londen 1948, zeventien Olympische dagen (M.J. Adriani Engels), Olympische Spelen 1948 (Wout Middelbeek). Website boxrecord.com en BN/De Stem

Foto: Jan Remie (rechts) als bokser van de Bredase Ring in 1946 met trainer Piet Gerdingh (midden) en Frans Beekwilder (links).

 

Jan Schubart

         

Bronnen

Naam: Schubart
Voornamen: Jan
Geboren: 26-2-1924, Groningen
Overleden: 10-5-2010, Delfzijl
Sport: Boksen
Olympische Spelen: 1948

 Sports-reference

 

Frits Wijngaard

         

Bronnen

Naam: Wijngaard (Van Kempen)
Voornamen: Friedrich
Geboren: 26-7-1926, Hörsching (Oostenrijk)
Overleden: 2-3-2012, Rotterdam
Sport: Boksen
Olympische Spelen: 1948
 Sports-reference
Stoere Jongenzzz

Over ... Frits Wijngaard

STOERE JONGENZZZ - Was het gevecht tegen de weegschaal een rode draad die door zijn hele loopbaan loopt, ook aan het begin van zijn carrière stond het sein even op rood. In het kader van de politionele acties werden kort na de oorlog nogal wat jongens opgeroepen om ´Ons Indië´ te verdedigen tegen de voorstanders van onafhankelijkheid. Frits zat niet op zo´n oproep op te wachten. De eer van het vaderland verdedigen wilde hij wel. Maar dan bij voorkeur op de Olympische Spelen en niet in Nederlands Indië. Een bevriende arts keurde hem af. En op advies van Huizenaar nam hij de naam Van Kempen aan. Een bokser met dezelfde kwaliteiten als waarover Frits beschikte: de linkse hoek naar de lever en knokken tot je erbij neervalt.

 

 

Top