keyvisual



De Spelen
> Zomerspelen
1896 Athene
1900 Parijs
1904 St. Louis
1906 Athene
1908 Londen
1912 Stockholm
1916 Berlijn
1920 Antwerpen
1924 Parijs
1928 Amsterdam
1932 Los Angeles
1936 Berlijn
1940 Helsinki
1944 Londen
1948 Londen
1952 Helsinki
1956 Melbourne
1960 Rome
Atletiek
Boksen
Gymnastiek
Hockey
Kanovaren
Roeien
Schermen
Waterpolo
Wielrennen
Worstelen
Zeilen
Zwemmen
1964 Tokio
1968 Mexico-Stad
1972 München
1976 Montreal
1980 Moskou
1984 Los Angeles
1988 Seoel
1992 Barcelona
1996 Atlanta
2000 Sydney
2004 Athene
2008 Beijing
2012 Londen
2016 Rio de Janeiro
> Winterspelen
> Sporters
> Sportsters
> Sporttakken
> Sporen
Onze andere websites
Contactformulier
Veiling

 

1960 Atletiek

   

Nederlandse deelnemers

   

Bronnen

  Joke Bijleveld - Dini Hobers - Eef Kamerbeek - Cees Koch - Gerda Kraan - Frans Künen - Ine ter Laak-Spijk - Herman Timme - Henk Visser - Nel Zwier  

 

Joke Bijleveld

         

Bronnen

Naam: Bijleveld (-Belcker)
Voornamen: Johanna Catharina Antonia
Geboren: 7-10-1940, Den Haag
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960, 1964

 Sports-reference
Wikipedia

 

Dini Hobers

         

Bronnen

Naam: Hobers (-de Sain)
Voornamen: Egberdiena
Geboren: 10-12-1932, Nieuw-Amsterdam
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960
 Sports-reference

 

Eef Kamerbeek

         

Bronnen

Naam: Kamerbeek
Voornamen: Evert
Geboren: 17-3-1934, Eindhoven
Overleden: 26-8-2008, Waalre
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960, 1964 
 RHCe
Sports-reference 

Eef Kamerbeek en Frans Luitjes hangen de was op in Tokio

Over ... Eef Kamerbeek

RHCE - Al in 1956 was Eef Kamerbeek geselecteerd voor de Spelen in Melbourne. Op 6 november besloot het Nederlands Olympisch Comité (NOC) echter niet deel te nemen. Dit in reactie op de afwijzende houding van de Nederlandse regering en het Nederlandse volk op de brute schending van mensenrechten) door Rusland in Hongarije. De atleten - waaronder Eef Kamerbeek - waren al in Australië en werden door het NOC gesommeerd per ommegaande terug te keren naar Nederland. Eef Kamerbeek wenste destijds te blijven om dan maar als toeschouwer de Olympische Spelen te beleven. Hij trotseerde de druk vanuit het NOC en bleef als enige in Melbourne. 

 

Eef Kamerbeek: We waren er kapot van 

Sporten zit in de genen. Wie de cv’s van de meer dan 2200 olympische deelnemers doorloopt, stuit op diverse familierelaties; in tal van soorten, ook in verschillende sporten. Eef Kamerbeek (1934-2008) was een atleet die in de voetsporen trad van zijn vader. Hun specialiteiten pasten bij elkaar, beiden namen ze deel aan twee Olympische Spelen.

Henk Kamerbeek (1893-1954) was er bij op de Spelen van 1924 en 1928 (Parijs en Amsterdam). Hoewel hij ook meervoudig kampioen kogelstoten was, beperkte Henk Kamerbeek zich op de Spelen tot kogelslingeren. Zonder prestaties van betekenis. Kamerbeek senior (geboren in Zeist) kwam destijds naar Brabant omdat er bij Philips werk lag als machinebankwerker. In hetzelfde vak ging zijn zoon bij Philips aan de slag.

De vrije tijd buiten zijn 48-urige werkweek werd voor een belangrijk deel aan sport besteed. Voor Eef Kamerbeek hielden de trainingen niet op bij PSV. Op vakantie ging hij bergen beklimmen. Thuis trok Eef Kamerbeek zich honderden keren op aan de dakgoot, hij rende met een loden vest door de bossen en kwam met een halter van 65 kilo in zijn nek overeind van de bank. ‘Dan moet je buikspieren als kabels hebben. Voor mij kon een tienkamp ook niet zwaar genoeg zijn’, vertelt Kamerbeek in het boek Snel, hoog, ver - Geschiedenis van de tienkamp van Kees Sluys dat in augustus 2008, de maand van zijn overlijden, verscheen.

Hoewel Kamerbeek, met de genen van vader, nationale titels behaalde in discuswerpen en speerwerpen, lag zijn kracht vooral op de hordenloop, maar meer nog op de tienkamp. Op de Spelen in Rome (1960) werd hij vijfde, een mooie prestatie om met voldoening in het olympisch dorp afleiding te zoeken in een romance met de Britse vijfkampster Mary Bignall. De Engelse tabloids smulden ervan. Zijn vijfde plaats werd bekroond met de verkiezing tot sportman van het jaar in 1960, twee jaar later volgde een koninklijke onderscheiding.

Niettemin kon de vijfde plaats bij Kamerbeek maar ten dele de frustratie van 1956 wegnemen. Met vier andere atleten was hij zich al in Melbourne aan het voorbereiden op de Olympische Spelen toen hij werd teruggeroepen. Het Nederlands Olympisch Comité (NOC) had, net als Spanje en Zwitserland, besloten tot een boycot vanwege de Sovjet-inval in Hongarije. De Spelen waren daarmee taboe voor hem maar Kamerbeek weigerde terug te keren. Tot hij wel moest.

De woede daarover is in het tienkamp-boek door Kees Sluys alleszeggend opgetekend uit de mond van Kamerbeek, met name hoe hij bezweek onder de druk van Philips: ‘Linthorst Homan, de toenmalige voorzitter van het NOC, had de mensen als een soort volksmenner bewerkt, niemand die nog durfde te protesteren. We waren er kapot van natuurlijk. We moesten het olympisch dorp uit. In een hotel zaten we af te wachten. En als je dan hoort dat officials die beslist hadden dat we terug moesten komen, zoals Adje Paulen, de voorzitter van de atletiekbond, en Quarles van Ufford, voorzitter van de hockeybond, zelf op weg naar Melbourne waren omdat ze ook een internationale functie hadden… dat konden we helemaal niet meer plaatsen. Als we die kerels hier tegenkomen, zullen we ze een kopje kleiner maken, zeiden we tegen elkaar. Zo was de stemming. We hebben er nachten wakker van gelegen. Ik heb met Henk Visser afgesproken dat we desnoods wel borden gingen wassen of zo. Er waren hele horden Nederlandse emigranten die weken en soms maanden hadden vrijgenomen om alles voor te bereiden en teams te begeleiden. Die wilden er alles aan doen om ons daar te houden. Achteraf hoorden we dat die meneer Linthorst Homan een beetje fout was geweest in de oorlog. Met de boycot zag hij kans om zichzelf te rehabiliteren. Ik heb een paar jaar geen bobo meer kunnen zien.’

Hoe Kamerbeek destijds onder druk werd gezet is tekenend voor het sportklimaat in de jaren vijftig. Uit het boek van Sluys: ’Vervolgens kwamen er allerlei telegrammen. Ik moest bij een vertegenwoordiger van Philips komen, die met een telegram voor de dag kwam waarin ik ‘namens alle sportvrienden, namens alle collega’s op het werk’ enzovoort werd opgeroepen om toch alsjeblieft terug te komen. Maar wij konden ons gewoon niet voorstellen hoe de stemming in Nederland was. We begrepen het gewoon niet. Dus ik zei ik blijf toch. Vervolgens hebben ze mijn moeder emotioneel bewerkt. Journalisten en mensen van het werk die zeiden: het kan niet zo zijn dat hij daar als enige blijft, dat is slecht voor de naam van Philips.’

Kamerbeek zwichtte voor de druk. In het hardloopmagazine 42 beschrijft Kees Kooman hoe dat ging. ‘Kort daarop arriveert een telegram met alarmerende inhoud: moeder ziek, stop, beslis zelf, stop. Stel je voor dat zijn moeder er niet meer zou zijn bij een latere terugkeer. ‘Ik had het mezelf mijn leven lang niet vergeven. Maar toen ik terugkwam, zeiden de familieleden die me stonden op te wachten dat ik een klootzak was. Ze vroegen waarom ik toch was teruggekeerd. Bleek dus dat mijn moeder thuis met zachte hand was bewerkt.’ Een zwager had het cryptische telegram opgesteld, daarbij dwingend ‘geadviseerd’ door hoge Philips-autoriteiten en stilletjes gehoopt dat de laatste twee woorden de doorslag zouden geven bij zijn rebelse familielid. Zijn moeder was helemaal niet ziek.’

Kooman schrijft in het hardloopmagazine ook over een ander aspect, dat het Kamerbeek zo moeilijk maakte uit Melbourne te vertrekken. Hij was er verliefd geworden op de Italiaanse Paula Paternoster. ‘Die naam alleen al, en dan die koolzwarte ogen! Eef was verliefd en ging Italiaans studeren. In 1958 is hij nog acht dagen in Rome geweest, al was het maar om te bewijzen dat hij geen eendagsvlieg was die zich alleen liet leiden door een overgevoelige testosteronhuishouding. De vader van Paula Paternoster, directeur van de Romeinse luchthaven, weigerde zijn zegen te geven aan de verbintenis. En zo werd het mooiste wat Melbourne te bieden had aan een Brabantse jongen een herinnering waaraan je liever niet meer terugdenkt.’

De vijfde plaats in 1960 maakte niet alleen wat goed voor Eef Kamerbeek, weer vier jaar later waande hij zich zelfs rijp voor goud op de Spelen van Tokio. ‘In 1964 was ik eigenlijk de beste. Maar ik kreeg een blessure in mijn rug en Holdorf werd met 7880 punten olympisch kampioen. Nou, dat had ik zo uit mijn mouw geschud. Wat ik was klaar voor 8000, 8100 punten.’

Na zijn opgave in Tokio ging Kamerbeek nog enkele jaren door met individuele nummers als discuswerpen en kogelslingeren maar prestaties van formaat zaten er niet meer in. Hij was nog wel een tijdje actief als trainer, onder meer van Robert de Wit (PSV). ’Maar die had een heel andere mentaliteit. Had véél meer kunnen bereiken. Op wedstrijden was hij nooit geconcentreerd, was hij altijd met zijn meisje bezig. Hij had medailles kunnen winnen op Olympische Spelen, in grote wedstrijden. Ging hij van tevoren nog gewoon op vakantie, surfen, zwemmen. Ergerlijk. Hij had bij de eerste drie kunnen komen.’

Typisch Kamerbeek die walging. Zo ergerde hij zich ook toen Robert de Wit na krachttraining bij Erik de Bruin plotseling enorm veel spiermassa gekregen bleek te hebben. ‘Wij deden het niet met epo, nandralon en anabole steroïden, maar met biefstuk en geklutste eieren’, aldus Kamerbeek in het boek over de tienkamp-geschiedenis. ‘Sintelbaanhoeren’, noemt hij daarin de tienkampers die na tien nummers languit op de baan gaan liggen. ‘Ik vind dat tienkampers flinke kerels moeten zijn.’

Zijn afkeer van de mentaliteit van menige topsporter weerhield Kamerbeek er niet van de topsport de rug toe te keren. Net als zijn vader werd hij voorzitter van de atletiekafdeling van PSV. Bij Philips was hij nog jarenlang actief in de sportsponsoring. Zo onderhield hij onder meer namens Philips de contacten met de KNVB en het Nederlands elftal en was hij ook betrokken bij de organisatie van het EK voetbal in 2000 in Nederland en België. Op 26 augustus 2008 overleed Eef Kamerbeek op 74-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker, een dag na de afsluiting van de Olympische Spelen die hij nog intensief op de tv had gevolgd.

Henk Mees
_____________________

Eef Kamerbeek (geboren 17 maart 1934 in Eindhoven, overleden 26 augustus 2008 in Veldhoven).
Olympische Spelen 1956: wegens boycot Nederland naar huis teruggeroepen.
Olympische Spelen 1960: vijfde op tienkamp atletiek.
Olympische Spelen 1964: na eerste dag met 3522 punten wegens rugblessure uitgevallen op tienkamp.

Bronnen:
42, literair hardlooptijdschrift, nummer 3 (2006).
Snel, hoog, ver: Geschiedenis van de tienkamp (Kees Sluys, 2008)
Olympisch Oranje (Ton Bijkerk, 2008)
____________________

Foto: Schiphol, 28-10-1956, Eef Kamerbeek staat voor het vliegtuig dat hem naar Melbourne zal brengen.
Het zal een zwarte bladzijde worden in zijn carrière. Op 19 augustus wordt Eef Nederlands Kampioen 10-kamp met 6487 punten, iets onder de eis van 6500 p. Desondanks wijst het NOC hem aan voor Melbourne. Op 6 november besluit het NOC niet deel te nemen aan de Spelen van Melbourne. Eef krijgt de opdracht onmiddellijk terug te keren naar Nederland.
Bron: Nederlandse Atletiek Historici

Atletiekstadion vernoemd naar Eef Kamerbeek

Het nieuwe atletiekstadion op sportpark De Hondsheu­vels in Eindhoven wordt genoemd naar de in 2008 overleden sporter Eef Kamerbeek. Bij de officiele opening van het tribune- en kantorengebouw op 27 mei 2011 wordt ook een beeltenis onthuld van de Eindhovense atleet. Het bijzondere multifunctionele tribunegebouw biedt onder meer (kantoor) ruimte aan de stichting Marathon Eindhoven, Eindhoven Atletiek, Korein Kinderplein, stu­denten voetbalclub Pusphaira en Sportbedrijf De Karpen. De atletiekbaan zelf werd in 2006 gerenoveerd.

 

Cees Koch

         

Bronnen

Naam: Koch
Voornamen: Cornelis
Geboren: 16-7-1936, Rotterdam
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960, 1964
 Sports-reference

 

 

Gerda Kraan

         

Bronnen

Naam: Kraan (-van der Pol)
Voornamen: Gerarda Maria
Geboren: 30-7-1933, Leiden
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960, 1964
 Sports-reference

 

Frans Künen

         

Bronnen

Naam: Künen
Voornamen: Franciscus Josephus Henricus
Geboren: 17-4-1930, Breda
Overleden: 23-11-2011, Breda
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960 
 Sports-reference
Wikipedia

Over ... Frans Künen

WIKIPEDIA - Franciscus Josephus Henricus (Frans) Künen (Breda, 17 april 1930) is een voormalige Nederlandse atleet, die zich had toegelegd op de lange afstanden en zowel op de baan als in het veld triompfen vierde.Op 23 juli 1960 werd door Frans Künen bij de Nederlandse marathonkampioenschappen het Nederlands record op de marathon verbroken. Met een tijd van 2:26.07 kwalificeerde hij zich voor de Olympische Zomerspelen in Rome, die een maand later plaats vonden. Hier behaalde hij een 36e plaats in 2:31.50.

Het Nederlands record hield hij zeven jaar in zijn bezit, totdat het in 1967 werd verbeterd door Aad Steylen, die het bracht op 2:22.20. Künen werd in totaal zesmaal Nederlands kampioen veldlopen, tweemaal op de korte afstand en viermaal op de lange afstand. Op de baan veroverde hij twee nationale titels op de 10.000 m. Ook op dit nummer vestigde hij een Nederlands record: in 1956 liep hij deze afstand in 29.47,2, een record dat twee jaar stand zou houden. In 1958 werd dit namelijk verbeterd tot 29.43,0 door Hein Cujé. 

 

Ine Spijk

         

Bronnen

Naam: Ter Laak-Spijk
Voornamen: Gesina Geertruida Hermina
Geboren: 2-1-1931, Enschede
Overleden: 29-9-2002, Enschede
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960
 Sports-reference

 

Herman Timme

         

Bronnen

Naam: Timme
Voornamen: Herman Johannes
Geboren: 21-7-1933, Rotterdam
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960
 Sports-reference

 

Henk Visser

         

 

Zie 1952 Helsinki Atletiek  

 

Nel Zwier

         

Bronnen

Naam: Zwier
Voornamen: Petronella Veronica Maria
Geboren: 29-8-1936, Enkhuizen
Overleden: 8-10-2001, Enkhuizen
Sport: Atletiek
Olympische Spelen: 1960
 Enkhuizer Courant 19-8-1954
Sports-reference

Over ... Nel Zwier

ENKHUIZER COURANT - De Enkhuizer Flevo-athlete Nel Zwier, die Zondag te Zaandam zulk groot succes boekte door het Nederlands jeugdrecord hoogspringen op overtuigende wijze te verbeteren, ontving gisteren van de K.N.A.U. de vererende uitnodiging om op 5 September mede ons land te vertegenwoordigen in de jeugdlandenwedstrijd Nederland –Duitsland te Eindhoven in het Philips-stadion. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Top